Próba zmierzenia temperatury topionego szkła to w istocie walka z prawami fizyki. Większość standardowych pyrometrów po prostu nie radzi sobie z tym zadaniem. Dlaczego? Ponieważ składniki dodawane do szkła – takie jak żelazo czy chrom – działają jak „ściana”, która blokuje promieniowanie podczerwone od dotarcia do czujnika. Jeśli czujnik ma kontakt z długością fali, którą szkło pochłania, otrzymamy błędne wyniki pomiarów. Oto jak to naprawiamy. Zamiast używać ogólnego filtra szerokopasmowego, tworzymy filtr wąskopasmowy specjalnie dostosowany do Twojego materiału. Można to porównać do znalezienia małego „okna”, przez które konkretny skład szkła jest przejrzysty. Określamy, gdzie te dodatki blokują sygnał, a następnie przenosimy punkt obserwacji czujnika w takie miejsce, aby mógł on „przejrzeć” powierzchnię szkła i uzyskać dokładną temperaturę materiału. Wszystko to odbywa się na poziomie filtra. Jeśli jakiś środek odbarwiający blokuje widok na długości fali 1,6 μm, po prostu przenosimy czujnik na długość fali 0,9 μm lub 2,3 μm. To precyzyjny ruch, dlatego musimy dokładnie wiedzieć, co znajduje się w twojej mieszance chemicznej. Dopasowujemy odpowiedź czujnika do emisyjności Twojego materiału, aby uzyskać wiarygodne wyniki. Ale jest jeden problem. Ponieważ patrzymy przez tak małe „otwory” spektralne, te czujniki są niezwykle wrażliwe. Jeśli zmienisz skład szkła lub nawet tylko dostawcę surowców, ten „szczyt absorpcji” może się przesunąć. Wtedy wyniki pomiarów będą błędne, więc trzeba będzie je ponownie skalibrować. I jeszcze jedno: te czujniki są zaprojektowane tak, aby wytrzymać ekstremalne warunki panujące w piecu, ale nie są czymś magicznym. Musisz utrzymywać optykę w stanie czystości. Choćby trochę kurzu lub kondensatu na soczewce może zakłócić sygnał i spowodować błędne wyniki. Koniecznie utrzymuj wentylację włączoną. To jedyny sposób, by mieć pewność, że widzisz prawdę.